W naszej świadomości funkcjonuje wiele niebezpiecznych stereotypów, które zdecydowały o zamienianiu krajobrazu życia w krajobraz śmierci, zamienianie szeroko rozumianego bio-topu (środowisko życia) w nekro-top (środowisko śmierci). Za każdym z tych mitów stoi w jakimś stopniu błędna wizja życia i otaczającego nas świata.
Mimo błyskawicznego rozwoju techniki, który mogliśmy obserwować w ubiegłym wieku, człowiek nie pozbył się tęsknoty za światem przyrody. Zwłaszcza w naszej strefie klimatycznej, gdzie zima czasem trwa od października do kwietnia, przez długie miesiące boleśnie odczuwamy brak bezpośredniego kontaktu z naturą.
Spacery na świeżym powietrzu w wielkomiejskich aglomeracjach coraz częściej obarczone są ryzykiem zatrucia spalinami i wyziewami z kominów fabrycznych. W tych warunkach przysłowiowe oddychanie pełną piersią może stać się przyczyną wielu nieprzyjemnych dolegliwości.
Dlaczego nie mogę napić się wody prosto z kranu? Czy bezpiecznie jest oddychać na ulicy w wielkim mieście? Gdzie znaleźć prawdziwy las pełen zwierząt i wielkich drzew, w którym dobrze jest odpocząć i zregenerować siły?
Jedną z największych sprzeczności tkwiących w naturze ludzkiej jest to, że cenimy tylko te rzeczy, których nam brakuje. Wodę doceniamy dopiero wtedy, gdy wysychają studnie. A obecnie wysychają nie tylko na terenach podatnych na suszę, ale również tam, gdzie wody było dotychczas pod dostatkiem. Przykładem może być stolica Meksyku, którą niegdyś – za sprawą nieistniejących już jezior i kanałów - nazywano Wenecją Nowego Świata. Warstwa wodonośna, w stosunku do 1900 roku, obniżyła się tam aż o 7,5 m.
Jaką wodę można uznać za czystą? Jak określa się jakość wody? Jaka woda płynie u nas w kranach? Takich pytań można by postawić jeszcze wiele...